مردم افغانستان

برادران و خواهران افغان عزیز، مردم ایران با عشق، احترام و خویشاوندی عمیق با شما سخن می‌گویند. ما بیش از یک مرز مشترک داریم—زبان، شعر، تاریخ و تمدن مشترک داریم. دری و فارسی یک زبان هستند. داستان‌ها، ترانه‌ها و روح‌های ما در هم تنیده شده‌اند.

قرن‌هاست که شاعران بزرگ—مولانا، حافظ، سعدی، فردوسی—متعلق به هر دوی ما هستند. کلمات آنها از هر مرزی عبور می‌کند. وقتی آنها را می‌خوانیم، به یاد می‌آوریم که ایرانیان و افغان‌ها شاخه‌های یک درخت کهن هستند. فرهنگ‌های ما چنان یکپارچه درهم آمیخته‌اند که در هنر، موسیقی و ادبیات، ما یک ملت هستیم.

افغانستان دهه‌ها جنگ، تهاجم و آشوب را متحمل شده است. مردم ایران این را با قلب‌های شکسته نظاره کرده‌اند. ما می‌دانیم که درد شما واقعی است—آوارگی، از دست دادن، آرزوی ثبات. ما برای روزی دعا می‌کنیم که خانواده‌های افغان بتوانند در صلح بازسازی کنند، کودکان بدون ترس تحصیل کنند، رفاه جای رنج را بگیرد.

میلیون‌ها افغان در ایران پناه یافته‌اند. آنها بیگانه نیستند—خانواده هستند. یک ایران آزاد افغان‌ها را نه به عنوان مهمان بلکه به عنوان خویشاوند در آغوش خواهد گرفت. با هم می‌توانیم روابط اقتصادی بسازیم، مرزها را برای تجارت و سفر باز کنیم و از توسعه یکدیگر حمایت کنیم.

برای دهه‌ها، آیت‌الله‌ها و عوامل تروریستی‌شان هر جایگزین ملی را پیش از برآمدن ترور کرده‌اند. @PahlaviReza باقی مانده است. میلیون‌ها نفر در او نماد وحدت و وعده ایرانی آزاد و مدرن که توسط مردمش اداره می‌شود را می‌بینند.

ما رویای آینده‌ای را داریم که جاده‌های میان هرات و مشهد بزرگراه‌های تجارت و دوستی باشند. جایی که دانشجویان افغان و ایرانی با هم تحصیل کنند. جایی که زبان مشترک ما پلی به سوی رفاه مشترک شود.

مردم ایران در کنار افغانستان می‌ایستند—نه با هیچ جناحی، بلکه با مادران، پدران و کودکانی که شایسته صلح هستند. وقتی ایران آزاد شود، افغانستان در ما شریکی واقعی، همسایه‌ای قابل اعتماد و دوستی پایدار خواهد یافت.