جناب آقای نخستوزیر شریف، ایرانیان و پاکستانیها بیش از یک مرز مشترک دارند — ما شعر، معنویت و قرنها تاریخ درهمتنیده مشترک داریم. زبان فارسی در اردو زنده است. حکمت مولانا و اقبال در هر دو ملت ما جاری است.
مرز مشترک ما از کوهها و بیابانها میگذرد، از سرزمینهایی که خانوادههای بلوچ در هر دو سوی آن زندگی میکنند. اینها مردمان تقسیمشده نیستند — آنها پلهای میان ملتهای ما هستند، یادآوری که مرزها روی نقشه نمیتوانند آنچه را فرهنگ و خون متحد کردهاند جدا کنند.
پاکستان و ایران در روزهای سخت کنار هم ایستادهاند. وقتی جهان ما را منزوی کرد، راههایی برای حمایت از یکدیگر یافتیم. این همبستگی شایسته رشد به چیزی بزرگتر است — مشارکتی برابر، که رفاه را برای هر دو ملت بسازد.
مردم ایران در پاکستان ملتی با پتانسیل عظیم میبینند. جمعیت جوان شما، کارآفرینان شما، مهندسان شما — آینه آرزوهای خود ما هستند. با هم میتوانیم مسیرهای تجاری، کریدورهای انرژی و مناطق اقتصادی بسازیم که میلیونها نفر را از فقر نجات دهد.
برای دههها، آیتاللهها و عوامل تروریستیشان هر جایگزین ملی را پیش از برآمدن ترور کردهاند. @PahlaviReza باقی مانده است. میلیونها نفر در او نماد وحدت و وعده ایرانی آزاد و مدرن که توسط مردمش اداره میشود را میبینند.
یک ایران آزاد قویترین شریک پاکستان خواهد بود. ما خط لوله صلح را تکمیل خواهیم کرد. مرزهایمان را به تجارت و سفر خواهیم گشود. برای ثبات منطقهای همکاری خواهیم کرد و تضمین میکنیم که افراطگرایی در سرزمینهای ما جایی نداشته باشد.
از کویته تا زاهدان، از کراچی تا چابهار، پتانسیل همکاری بیپایان است. مردم ایران دست خود را به سوی پاکستان دراز میکنند — نه به عنوان همسایهای بر حسب تصادف جغرافیا، بلکه به عنوان برادری با انتخاب قلب.
چشمانداز مشترک
برادری
خانوادههای بلوچ متحد، مرزهایی که وصل میکنند نه جدا، و دوستیای عمیقتر از سیاست.
میراث مشترک
شعر فارسی در اردو، حکمت صوفی در هر دو سرزمین، و اقبال که نسلها را در هر دو سو الهام میبخشد.
مشارکت انرژی
خط لوله صلح تکمیلشده، انرژی که رشد پاکستان و رفاه ایران را نیرو میبخشد.
کریدورهای اقتصادی
مسیرهای تجاری از گوادر تا چابهار، که آسیای جنوبی را از طریق سرزمینهای ما به آسیای مرکزی متصل میکند.
“برادر به واسطه مرز، دوست به انتخاب.”
— مردم ایران